احترام بيت الله الحرام شده و حرم توحيد و بيت منزّه او را با ورود خود دچار آشفتگى و هرج و مرج و تشويش أذهان و ورود خواطر و صوارف از توجّه به توحيد مىگردانيدند ، و از طرف ديگر موجب تثبيت موقعيّت و وضعيّت سياسى خود شده و به عبارت ديگر اين خود يك بىاعتنائى به نشر كلمه توحيد و استقرار شرع مقدّس اسلام در همه بلاد و أمكنه تلقّى مىگرديد ؛ و لذا از جانب حضرت أحديّت حكم به ممانعت از ورود آنان صادر شده است . فلذا مىتوان آيه شريفه را حمل بر نجاست باطنى و قذارت و كدورت نفسانى نمود و در صورت شكّ در انطباق طبعاً حكم به طهارت موافق با جريان اصول خواهد بود . مضافاً به اينكه : در روايات مذكوره نيز به اندازه كافى شواهد دالّ بر طهارت ذاتى مشركان موجود مىباشد . و بناءً عليهذا بايد اذعان نمود كه مشركان و ساير فرق از مردم مانند اهل كتاب محكوم به طهارت ذاتى مىباشند ؛ و الله العالم . حمل روايات صريحه بر طهارت ذاتى اهل كتاب برتقيّه صحيح نمىباشد دوّم : بسيارى از فقهاء در كتب فقهى و روائى خود روايات صريحهء دالّه بر طهارت ذاتى اهل كتاب را محمول بر صورت تقيّه نموده‌اند ؛ امّا با توجّه و تدبّر در روايات در موارد مختلفه بايد اذعان نمود كه نه تنها حمل روايات بر مورد تقيّه مستبعد ، بلكه ممتنع مىباشد . آخر چطور ممكن است روايتى را كه در آن امام عليه السّلام به آن فرد نصرانىزادهء تازه مسلمان امر مىكند از غذاى آنان تناول كند ( در صورتى كه أبوين او از استعمال گوشت خوك و شرب خمر